IK HEB ELKE VREDE GETEKEND
Ik heb elke vrede getekend
en nu de winter weer straten leegt
adem ik in mistige
dagen en gedachten, voel ik
nog schrijnende druk van wapens,
wreed de zachte gebaren
en op te lappen liefde.
O, ze waren te goeder trouw
die vreedzame dag terwijl ik
op mijn stappen wederkeerde
en bij elke stap mijn stem
aan dieren moest ontnemen.
Ik had elke vrede getekend,
alle oude dingen sprekend
ter verbranding aangeboden
en uit de as der herinnering
vluchtte gehavende tederheid.
Ik wou de kruisweg voorbijgaan,
schijndood in de longen, toch
voelbaar in die ijzige
winterse lucht. Alsof zij
deze enige bekommernis, mijn smachten
naar een blijvende dooi
met handen vol tekens
en zachtste bewoordingen,
konden verstenen.
En, allemachtigste, dat konden zij.
![]() |
|
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
MALECON
Majesteitelijk hoog en neerbuigend, als in een zwart-witfilm in slow motion, slaan op de Malecon golven over de dijken. Menselijke mieren werken er hard aan het langzaam maar zeker doen wijken van het verbleken en ontbreken van kleur.
De revolutie bracht in Cuba één kleur : diep rood. Rood of geen brood. Rood en toch geen brood of toch niet al te veel. Maar zolang er brood is, is er hoop.
De revolutie bracht in Cuba harde arbeid voor velen, hospitalen en scholen voor iedereen, zelfbewustzijn dat de comités onderhielden en tegen de vijand Uncle Sam komt iedereen op de been.
De revolutie bracht in Cuba nog melancholisch klinkender son, nog enthousiaster spelende orquestas en diepwarme beklijvende melodieën van de eerste tot de laatste toon geblazen door koperen trompetten.
|
![]() |
|