IK HEB ELKE VREDE GETEKEND

Ik heb elke vrede getekend

en nu de winter weer straten leegt

adem ik in mistige

dagen en gedachten, voel ik

nog schrijnende druk van wapens,

wreed de zachte gebaren

en op te lappen liefde.

 

O, ze waren te goeder trouw

die vreedzame dag terwijl ik

op mijn stappen wederkeerde

en bij elke stap mijn stem

aan dieren moest ontnemen.

 

Ik had elke vrede getekend,

alle oude dingen sprekend

ter verbranding aangeboden

en uit de as der herinnering

vluchtte gehavende tederheid.

 

Ik wou de kruisweg voorbijgaan,

schijndood in de longen, toch

voelbaar in die ijzige

winterse lucht. Alsof zij

deze enige bekommernis, mijn smachten

naar een blijvende dooi

met handen vol tekens

en zachtste bewoordingen,

konden verstenen.

 

En, allemachtigste, dat konden zij.

 

MALECON

 

Majesteitelijk hoog en neerbuigend,

als in een zwart-witfilm in slow motion,

slaan op de Malecon golven over de dijken.

Menselijke mieren werken er hard

aan het langzaam maar zeker doen wijken

van het verbleken en ontbreken van kleur.

 

 

De revolutie bracht in Cuba

één kleur : diep rood.

Rood of geen brood.

Rood en toch geen brood

of toch niet al te veel.

Maar zolang er brood is, is er hoop.

 

 

De revolutie bracht in Cuba

harde arbeid voor velen,

hospitalen en scholen voor iedereen,

zelfbewustzijn dat de comités onderhielden

en tegen de vijand Uncle Sam

komt iedereen op de been.

 

 

De revolutie bracht in Cuba

nog melancholisch klinkender son,

nog enthousiaster spelende orquestas

en diepwarme beklijvende melodieën

van de eerste tot de laatste toon

geblazen door koperen trompetten.